de laatste lama's afscheidstour in Breda - 31 november 2009
Theater
|
02 Februari 2009 | 15:54:05
De 31e was er eindelijk. Het was een vreemd gebeuren, aangezien ik zowel uit keek naar deze dag als dat ik deze dag zo ver mogelijk wilde houden.
het was namelijk het allerlaatste optreden van de lama's. Na deze show zou er voor altijd een lijn getrokken worden onder mijn favo improvisatiegroep, waarmee ik zoveel mooie momenten en nieuwe mensen heb leren kennen. Net doordat het zo belangrijk voor me is, besloot ik nog eens te reizen naar het verre Breda.
Al heel vroeg moest ik vertrekken vanuit Moorslede, doordat ik eerst mijn bagage in Kortrijk (waar ik op kamers zit) te droppen. Ik zou namelijk de volgende dag rechtstreeks naar daar terugreizen. Het moet dan ook weer net mij overkomen, dat ik mijn gsm vergeet, en in Antwerpen de trein mis, doordat de vorige vertraging had. En ik net met Manon had afgesproken aan het station in Breda, ik werd echt gek! Na een hele gehoop 'getsjaal' was ik dan gelukkig toch aangekomen in Breda, samen met een hoop heen-en weer te telefoneren naar het thusifront in België. (Het was neit bepaald een goedkoop reisje, HAHA). Uiteindelijk,(eigenlijk hadden we geluk) kwam Laura en haar gezelschap aan aan het busstation in Breda, je hebt géén idee hoe blij ik was hen te zien (want het zag er echt naar uit dat alles falicant mis zou lopen xD)
Toen zijn we iets gaan drinken, voordat we de rest zouden treffen in een of ander restaurantje. Dus nadat ik de schrik van dat weekend heb meegemaakt (hint: de wc-deuren gingen duidelijk niet goed op slot :')), gingen we die kant op. Veel mensen terug gezien, en dat was gewoon te leuk, het blijft me irriteren dat ik velen nu nóg minder zal zien, zucht. Anyway, in dat restaurantje hebben we dus ontzettend lekker gegeten, en best goedkoop. Het aperitiefje (ofzo) was gewoon al té lekker. Het moet eigenlijk vooral nogal kijken geweest zijn voor de mensen, aangezien we daar met een groep van een 30-tal meisjes waren, hih :)
Aangekomen in het Chasse theater was er al een drukte van jewelste, en zover ik me herinner waren wij best vroeg aangekomen! Er liep onder andere een cameraploeg rond, die afscheidsboodschappen voor de lama's moesten optrekken. ons gezelschap trok zich terug op een soort verdiepje, met chille zeteltjes, met prachtig overzicht op de hele inkom van eht theater, waar we vaak wel eens stiekem konden lachen met de afscheidsboodschappen die men opnam voor de lama's. Wijzelf wilden ook wel iets doen, maar er sprong ons niets te binnen, waarmee we voor de laatste keer een onvergetelijke indruk konden nalaten. Dus zijn we maar naar de zaal geweest. Ikzelf zat bij Chiara en Laura, op rij één dan nog wel!
Stiekem was het wel een beetje een vergiftigd geschenk, want eens gezeteld merkten we op dat er echt op nog geen meter afstand van ons een microfoon stond om onze lach op te nemen, dus dat was niet bepaald geruststellend (vooral niet omdat ik die prachtige knorlach van de Strubbes heb overgenomen =/ )
De show was heel leuk, maar veel meer weet ik eigenlijk niet. Gelukkig is die show dus helemaal opgenomen (dus die dvd moet ik dringend eens aanschaffen!).
Enkele puntjes die me toch bijblijven zijn de volgende:
- de emotionele opening van Ruben Nicolai, die praktisch niet meer kon zingen wegens een emotionele bui wanneer hij alle lichtjes zag vanuit het podium.
- Tijl die tijdens de regisseur naakt over het podium rende.
- Een prachtige 'moordspel', waarbij het moordwapen 'wereldrecord polonaise' was, waarbij telkens van de eerste rijen gebruik gemaakt werd waarbij de hele zaal doorlopen werd (daar ging hun poging om de tijd te breken :'))
- Natuurlijk ook onze nobele poging om Horace nog een laatste keer op het podium te krijgen bij het moordspel. De eerste rijen schreeuwden erop los om Horace als 'vrijwilliger' te laten meedoen. Helaas is dat niet gelukt, maar gelukkig is hij wel als moordenaar verkozen, wat tot hilarische imitaties leidde. Toen dan ook op het einde de moordenaar door Tijl moest geraden worden, en het eindelijk bij hem begon te dagen dat dat wel eens Horace kon zijn, werd er luidkeels door de lama's gezongen: 'Horace Cohen, Horace Cohen, Horace, Horace, Horace Cohen', waarbij wij luidkeels meeriepen/zingen, en Horace zelf ook snel eens opsprong vanuit zijn zetel (want oja, mijn kleine idool was er dus ;)) en een klein applaus in ontvangst nam. (Ik was blij :))
- Tijdens de 'Lekker Gewoon' videoclip, de fotoshoot, waarbij wij meer van elkaar foto's namen dan van emt de lama's, en Chiara en Fenna die op Horace afstapten (met mijn groetjes). ik hoopte hem namelijk achterna snel eens te treffen.
- En natuurlijk, nooit gedacht dat ikzelf ook de lama's zo emotioneel zou afsluiten: Tijl die Bridge over Troubled Water zong voor zijn collega's. Wat leidde tot een heel erg bewogen moment voor zowel hun, als voor ons, het forum. 't was nogal een verbonden moment, vooral toen Tijl zei, dat de lama's om veel meer dan improvisatie gaat, want zijzelf zien het ook telkens wanneer ze optreden, dat het vooral om vriendschap gaat, waarbij hij onze richting uitkeek (manjes toch, wat heb ik gehuild!!).
- Tijl zijn uitspraak : 'Alles is gezegd, alles is gedaan, het sprookje is ... uit '
De show was misschien uit, maar het werd al gauw duidelijk dat het feest daarom nog niet volledig uit was. Eerst kwamen de lama's na de show naar de grote hal, waar een ontzettende drukte stond aan te schuiven, het was ongelofelijk. Het was de eerste (en dus ook laatste keer) dat ik zag dat er echt een lint gespannen stond om de fans op voldoende afstand te houden. Echt gek! Wij stonden vertrouwd vanuit een verdieping hoger uit te kijken, (ik stiekem hopen om Horace te kunnen spotten, helaas was dat niet het geval!). Na een eindje werden we het beu, en zijn we maar naar buiten gegaan. Daar werd al gauw Jip-en Janneke champage ontkurkt en haalde ik (ondertussen bijna traditiegetrouw) een fles KERSENJENEVER uit! En wat smaakte die zeg! Heel duidelijk iedereeen, ook voor Daphne, die het van smaak aan rode vodka deed denken (wat ben jij verslaafd trouwens :'))
De lama's afscheidstour - 16 oktober 2008 te Antwerpen
Theater
|
02 Februari 2009 | 15:40:26
Aangezien dit al iets te lang geleden is, kan ik er niet veel over vertellen.
Enkel dat het een vrolijk (maar kort) weerzien was met iedereen, en dat ik het toch jammer blijf vinden dat Horace er niet bij was! hahaha
Verder vond ik de openingen echt geniaal, en ook het herbeleven van YNWA vond ik stiekem toch wel magisch!
Was wel blij dat ik die avond/nacht nog ben teruggekeerd naar Kortrijk (het was 't hoge draait door, maar Hanne was nogal ziekjes), zodat ik de volgende morgen iets langer kon slapen...
Er zijn al verslagen genoeg geloof ik van deze avond?
(moet dringend weer eens beginnen met haar weblog en boek up te daten!)
Forummeeting @ Schaijk -- 4,5 en ook een beetje 6 juli 2008
Gewoon...
|
12 Augustus 2008 | 15:10:28
Op 4,5 en ook een beetje 6 juli was er een forummeeting in Schaijk gepland. Heel leuk voor mij was dat ik al volledig in sfeer was na mijn 18e verjaardag de dag ervoor en Londen tot twee dagen ervoor.
Om twee uur in de middag had ik pas mijn trein, op die manier kon ik eerst thuis nog wat helpen met m’n moeder en had ik wat langer kunnen uitslapen. Om acht uur de trein in Roeselare nemen zag ik dan ook niet meteen zitten ;) Uiteindelijk heb ik toch heel wat mogen sleuren. Het is niet al te eenvoudig om met een gigantische koffer die toch al wat woog door de tent, luchtmatras, slaapzak en kleren (en prachtige mascotte) die erin zaten te sleuren doorheen heel wat Belgische en Nederlandse stations. Vooral in Antwerpen was het ongelooflijk: vier minuten had ik om van de derde verdieping met die koffer te zeulen naar de -1 verdieping in dat dan ook nog eens gigantisch groot station. De zweetdruppeltjes ontbraken zeker niet!
Kort voor het eindstation (ben de naam al vergeten :’)), zag ik eindelijk Carrie en Alina! Blij om wat bekendere gezichten te zien. Samen met hun en Bette werden we dan opgehaald in Ravenstein door Daphne, bij wie het gebeuren achterna bleek door te gaan. Dit wist ik dan wel al (alsof het eigenlijk zo’n grote verrassing was ). Dit komt doordat het weekend rond een wedstrijd in teams ging. Ik geloof dat het er zes waren? Waarbij ik in team zat bij de twee Daphnes, Alina en Tjiska. We waren genaamd ‘team tepelstreeltje’, een erg flatterende naam.
Goed, eindelijk kwamen we aan bij Daphne thuis, meteen een mooi ontvangstcomité door de crew en oude bekenden, tent opgezet waarbij Sandra een handig systeem ontdekte door eerst de stokken in de tent te stoppen en dan pas beginnen met de haringen in de grond te steken (best goed opgemerkt eigenlijk, haha!) en dan nog een potje vangbal, toch?
Toen meteen eten. Iets wat niet al te makkelijk in zijn werk ging, wat ook logisch is: hello, geef jij maar eens eten aan zo’n 30 mensen met slechts twee frietpotten? Uiteindelijk was het een geklungel waarbij Vera en ik lekkere kaassoufflés verteerden, frikadellen aan de rest werden uitgedeeld of verloot (en dit was een prachtig gebeuren waar vooral Iss de mooie woorden voor vond ;)) en af en toe een aantal frietjes binnengemoffeld werd. Na een tweetal uur raakten alle buikjes toch nog gevuld, met applaus voor de crew, werden er weer wat bijgepraat en opgeruimd. Althans, bijpraten: het was meer technisch overleg per team om snel nog een ‘dansje’ in elkaar te steken voor de playback show die avond. Ook kreeg ik nog een fles jenever van Sandra, Fardau, Laura, Chiara, en Tjiska: echt ontzettend bedankt!
Voor het weekend kregen we namelijk per team een opdracht om een boy- of girlband te playbacken, zij kozen de groep nadat jij het ‘geslacht’ koos. Wij hadden five met ‘Slam dum da funk’ of hoe je het ook schrijft, gekregen. Toen kwamen de dansjes eindelijk aan de beurt. Ik moet zeggen dat ik ons ding nogal gênant vond, maargoed xD ik heb wsl gewoon geen smaak en schaam me veel te snel. Moet ik nog aan werken. Maar ik vond het echt wel leuk om te zien (doen iets minder, haha). Vooral het dansje ofja, de imitatie van de videoclip van Uptown Girl door Fenna, Laura, Chiara, Caroline en Manon.. en oké, Tjiska ook een beetje, vond ik heel leuk. Uiteindelijk kwam het neer op wat springen tegen elkaar naar het einde toe, vond ik heel erg leuk. Na de winnaars te hebben uitgekozen (hun dus ;)) wilden Iss en Linda ook even solidair met ons doen en hebben ze geplaybackt. Daarna was het aan de rest om dit ook te doen. Laura, ik, Chiara en Caroline hebben Sk8erboy gezongen, ofja, noem het meer roepen van Laura en ik, hahaha. Was best leuk, moeten we nog doen!
Na het uitreiken van die prachtige award aan Vera (zij had dan ook als enige alleen gezongen en dan nog zo toonvast en hoog K MAN!), was er een klein feestje. Mijn fles citroenjenever werd bovengehaald: en degene die ervan dronken, geef toe: LEKKEERRRRR xD Hierbij komt er nog een memorabele opmerking (eigenlijk weet ik er nu nog maar drie, waarvan één van mij die ik eigenlijk niet meer wil herhalen, maargoed). Chiara tegen Laura: “Laura! Stil blijven zitten en slikken!” Die leg ik lekker niet uit, zodat hij gewoon de rest van Chiara’s leven echt fout blijft klinken xD
Uiteindelijk kropen we best vroeg in onze tent, misschien wel goed, want de volgende morgen werden we er rond 8.30 uur echt uitgeBAKKEN. Dus na nog even bijgepraat te hebben met mijn Sailoormaatteee Sandra zijn we ‘lekker’ gaan slapen. Het was gewoon MASSA’S KOUD. Ik had vooral zoveel medelijden met San, echt nog m’n fivetrui aantrekken en dan nog hoorde ik haar bibberen. Echt zo erg J, niet dat ik nou lag te bakken, maargoed xD De volgende morgen er dus vroeg uit xD Lekker ontbeten en dan stilaan begonnen aan de dagactiviteit: ZESKAMP. Hierbij moesten we onze prachtige mascotte uithalen, die van ons was een garfield met ‘borstjes met tepeltjes xD’, prachtig, al zeg ik het zelf, HAHA xD en onze kledij aantrekken: bij ons kwam het neer op een sexy SM-pet en een sjaaltje waarbij Daphne 1 een bindtechniek had gezocht, die ik toch maar niet begreep
Ook werden er ‘moves’ uitgevonden om ‘reclame’ te maken voor je eigen team (ja, hallo, ik vind vandaag écht geen woorden). Alina en Daphne waren al de hele tijd moves met de 4 aan het zoeken, (ons team dus) waarop Laura antwoordde: ‘Wij kunnen lekker de hele hand gebruiken!” Hierbij vuile opmerking nummer twee xD HAHAHA J Eigenlijk was het een zevenkamp, maar één ronde, de ‘komkommerloop’ zal ik het maar noemen, werd uiteindelijk genomen als beslissende ronde bij een gelijkspel. Geloof me, hierbij zijn er nogal gesneuveld door te breken, echt: wat doe je daarmee zou je bijna denken :o.
Spelletjes waren o.a. Spijkerpoepen( Serieus, noemen jullie dat zo, wat een naam), voor de Belgen: je bindt een touw rond je middel met daaraan een spijker zodat die ergens langs achter aan je knieën hangt te bengelen. Het doel van het spel is je dan bukken en zo tegen iemand een zo snel mogelijke tijd afleggen om die spijker in een bierflesje te krijgen zonder je handen te gebruiken, echt verschrikkelijk eigenlijk :’) maargoed, het is me gelukt, vreemd genoeg, verder ook staartjestrekken (dit was de eerste keer dat ik het leuk vond), Voetballen in de regen (onder een sproeier dus xD KOUD!), model staan: één iemand staat model, een andere, geblinddoekte moet die persoon dan ‘betasten’ xD en zo een derde persoon precies dezelfde pose doen aannemen, ook moesten we per twee om ter snelst een afstand afleggen met een bal tussen ons in, gewoon met steeds meer een bepaalde afstand lopen. En ik denk dat dat het was?
Tijdens de ‘puntentelling’, gewoon wat gezever xD hadden we dus vrij, waarbij bijna iedereen naar het zwembad en de jacuzzi holde, achterna was die leeggelopen als ik het juist gehoord heb? Hahaha, arme Daphne, je ouders waren vast ook niet zoo blij met ons bezoek? (MAAR IK BEN ONSCHULDIG xD). Nog wat in het gras rollen en doen, waarop ik ben gebeten door een domme insect. Serieus! Die beet deed echt verdorie pijn! Waarop Hanne haar woede wilde uitwerken op dat beest. Hierbij kwam slechtste uitspraak nummer drie, maar ik zeg ‘m lekker niet xD Er moet nog steeds aan mijn reputatie gedacht worden, hahaha J
Tijd om te eten! BBQ, wat trouwens erg lekker was! Jammer dat het net toen begon te regenen, maargoed, het viel best mee. Als nagerechtje werd er gezorgd voor Marshmallows, waarop een heus gevecht begon wie er het meeste op een stokje kon krijgen. Wat een jaloezie toch tussen jullie Nederlanders. Lekker delen, en verdraagzaamheid is toch ook heel mooi? xD
Terwijl we daar zaten, werd er nogal mysterieus gedaan. :p. De crew begon tegen allerlei mensen te praten, en deze deden achterna ook nogal mysterieus, bvb. Laura tot ongenoegen van Chiara en ik. We vertrouwden d’r echt niet meer, en het was dan ook niet bepaald een verrassing dat net zij (en andere) plots verdwenen waren. Met een aantal achterblijvers begonnen we echt bang te worden en alle mogelijke theorieën al uit te zoeken. Wij dachten dat er per groepje iemand verdwenen was, en dat we die dan terug gingen moeten zoeken in het bos. Ook hadden we al technieken uitgezocht hoe we het best in groep door het bos konden wandelen etc., best grappig als je het achterna bekijkt.
Na een eindje kwam toch de hele bende terug, tot onze grote verbazing. En het wanvertrouwen kon dan pas echt beginnen: er werd beweerd dat de buur (van wsl meer dan een km ver) had geklaagd wegens geluidoverlast, en dat ze dus met zo’n gigantische groep naar hem toe zijn geweest om hun excuses aan te bieden, yeah right. Chiara en ik stonden ontzettend wantrouwerig tov Laura, dat die op een bepaald moment bijna boos kwam (ja, het kwam ontzettend echt over ;)) en dat ik gewoon begon te twijfelen of het wel daardoor was. Proficiat! Met zo’n slappe uitvlucht mij toch bijna kunnen overhalen ;) MAARR ik ben dan ook wel ontzettend lichtgelovig ;)
Terwijl onze mascottes ‘gekeurd’ werden door Daphnes ouders (yeah right), werd er voor ons een lamaquiz gehouden. Bij iedere vraag moest je zo snel mogelijk je naam roepen om dan het juiste antwoord te zeggen, had je het goed, mocht je een prijs uitkiezen xD Nadat iedereen een 3-tal prijzen rijker was, werd het spel gewoon nog gerekt, vooral door Daphne2 dan die wsl al om haar twintigste prijs was (met de meest onbenullige vragen dan, hahaha J).
Na zo’n twee uur (oké, dit is een erg ruime gok, haha), kwam de crew dan terug, de beren lagen nog steeds bij de jury, en in afwachting zouden we dan maar starten met de zoektocht/spooktocht. En eerste groep vertrok samen met Iss, de rest moest afwachten. Laat het nou toevallig zijn dat de eerste groep bijna iedereen was die mee ging naar die buur. Buiten een aantal uitzonderingen ;)
Na een stevige tijd kwam Iss terug, zei ze dat ze ons allemaal in één grote groep zou meenemen, omdat het anders te veel werk zou zijn. Dus daar gingen we, het bos in en doodsbang (dat kan Fenna beamen!). We werden tot een bepaald punt gebracht en mochten geen zaklamp meenemen.
Toen vertelde Iss een verhaal, het ging over dat bos. Ieder jaar wandelen er mensen door het bos, en telkens komen ze eruit met één persoon minder. Telkens gebeurde hetzelfde: de man met de hark zou ons afraden om verder te wandelen en tijdens de wandeling zou je drie schreeuwen horen. Het was nu aan ons om uit te zoeken waar die mensen wandelden en wat er gebeurde. Fenna en ik waren doodsbang, gingen uiteindelijk mee, nadat we zeker wisten dat we niet aangeraakt zouden worden, haha. Allemaal erg dom als je het achterna zo bekijkt.
Heel wantrouwig liepen we dus rond. Kwamen we meteen de man met de hark tegen, was het Daphnes vader, moet zeggen dat hij het erg goed deed, vooral mooi met zijn hark rondzwaaien, haha. Had een masker op, best grappig, hing geloof ik in het badhuis. Zei dat we moesten oppassen en vooral niet met een maagd voorop moesten lopen, riep Daphne2 keihard ‘Vincent!’, wij allemaal lachen, bleek het achterna het codewoord te zijn voor Linda (toch?) om klaar te staan. Goed, we gingen verder, moesten hiervoor zo’n stokjes volgen die je moet kraken om licht te krijgen. Wat verder kwamen we Daphnes moeder en Fardau tegen, waarbij Fardau de hele wijselijke zin ‘DOE HET NIET’ zei om ons bang te maken, vooral Sandra zat gewoon keihard te lachen, ik had nog niet eens gezien dat het Fardau was, haha! Goed, we gingen verder, moesten langs Linda passeren, die nog eens vroeg of we het zeker wisten met een grote grijns op haar gezicht J. Al snel kwam de eerste schreeuw, van Annet geloof ik. Echt! Die was zo vies en eng. Ik schrok me dood en begon terug te schreeuwen, in de hoop dat ik het dan minder zou horen en minder snel gedaan zou zijn, maar nee hoor. Het bleef maar duren. Het was wel best troosten dat het dan nog maar twee keer moest gebeuren. Bij de tweede schreeuw kwam hij van twee kanten, ik was zo bang dat we besprongen ofzo zouden worden! Ook Fenna was niet bepaald op haar gemak, arme stakker. Toen werden we ‘achtervolgd’ door twee spoken, gewoon twee doeken eigenlijk. Ik hoorde iemand roepen: ‘AAAAH! FIETSERS!’ Serieus, ik was zoo bang, ze waren nog zo ver, hingen ons zelfs niet achterna komen, maar ik begon te lopen en ik voelde geduw van langs achter, best eng eigenlijk! Ondertussen hoorden we ook geschreeuw, Daphne2 schreeuwde en was verdwenen. Heel ‘toevallig’ (haha) vroeg net dan Daphne dat we aan het eind zijn en of iedereen er nog is. Net Daphne2 moet wel verdwenen zijn, en Daphne1 moet daar natuurlijk heel erg van schrikken, haha. Dan kwamen we terug in de tuin, stonden Daphnes ouders daar, “Hé, we horden een schreeuw, is iedereen er nog wel?” Mooi dialoog ;) Goed, Daphne1 ging terug het bos in en een klein beetje later kwam zij, samen met de crew terug met een dode Daphne2 in hun armen, die toch niet stil kon liggen van het lachen. Mooi, capital xD
Het weekend werd afgesloten met een klein feestje: Lisan het laatste kliekje van mijn citroenjenever laten drinken, de rest graanjenever laten proeven, maar die viel niet zo erg in de smaak. Er gingen er steeds meer gaan slapen, tot we nog met een klein groepje overschoten aan de tuintafel. Rond vijf uur, de zon kwam al op, zijn we dan toch maar ons bed ingedoken. Anders zouden we echt te moe zijn, en da zag ik nu ook wel weer niet zitten.
Om negen uur was het opruimen geblazen, jammer genoeg. Tentjes afgebroken, laatste ontbijt, chipszakken en andere vettigheden werden uitgedeeld (er was dan ook zo te zien massa’s veel over!). Afspraken werden gemaakt voor een Boom Chicago-bezoek (die doen we toch hè?!). Nog even gelachen met de vraag van de jarige Lisan met “Hé Hanne, doe eens iets typisch Belgisch” (echt, net alsof ik een aapje ben in de zoo ofzo xD) Toen ging het heel vlug, plots moest m’n zak de auto al in, snel van iedereen afscheid genomen en toen werden we al gedropt aan het station. Alvast afscheid genomen van de noordelijke reizigers en Daphne (en bedankt voor die prachtige service voor mij, ik ben ontroerd ;)) en de trein op! Eén station verder stapte bijna iedereen al af, en bleven enkel Alina en ik nog over. Toen kwam Tilburg eraan: Hanne was alleen! SNIF.
Het was echt ongelofelijk leuk! Heel anders zonder enige gedaante van een lama in de buurt, maar het was zoo gezellig! Tot volgend jaar?!
